Teyler Net

Behind the scenes of the Teylers Museum

296 - Beagle-VPRO-Teylers Museum: land inzicht

Sydney: dit zie je niet snel op zee
(13/2) Om zes uur buiten aan dek zag ik in een grauwe nevel mijn eerste reepje Australië. Het was bijna windstil en onmogelijk met volle zeilen de baai in te gaan. Slecht weer en geen wind, we hadden het ons anders voorgesteld. Maar toen we, met een beetje motor, recht op Sydney afkoersten, verschenen er opeens uit het niets helikopters, een stoombootje, ponten, sloepjes, pleziervaartuigen, wedstrijdzeilboten, bootjes van de havenpolitie, rescue teams, watertaxis, een blusboot en een bijna identieke driemaster James Craig. De regen trok zich langzaam terug en opeens openbaarde de stad haar schoonheden, het operagebouw, de brug, de wolkenkrabbers, palmbomen aan de oever, en overal mensen. Een kippenvelonthaal. Meestal sta je op de kade te zwaaien en nu zwaaide men naar jou. Sommigen hadden associaties met Sinterklaas maar mijn vergelijking verbleekte bij dit volksfeest. Nee, voor het eerst stond ik zelf op het bordes en trok het defilé aan mij voorbij. Dit keer liep ik niet met mijn zelfgebakken appeltaart in de tuin van het paleis, maar stond ik zelf op de bovenste trede en mompelde iets in de trant van: Legt u daar maar neer. Dat duizenden mensen zo vroeg voor jou waren opgestaan, terwijl het toch hun vrije, regenachtige zaterdag was. En dat als jij zwaaide naar mensen op een andere boot, opeens alle handen omhoog gingen en als jij je hand liet zakken, zij dat ook deden.

We leggen aan bij pier 2, bij fraai gerestaureerde wolpakhuizen uit de 19de eeuw. Ik zie Tjitske, die al 10 dagen in Sydney is. Anderen zwaaien naar hun geliefde. Tim Flannery zwaait naar Redmond. Met hem worden opnamen op het vasteland gemaakt. Omdat de clipper Stad Amsterdam heet, trekt de douane ook een blik honden open, welke dieren grappige schoentjes dragen om uitglijden te voorkomen. Wie vandaag of morgen van boord gaat, moet zijn bagage klaar hebben staan voor inspectie. Dan komt Sarah Darwin met haar kroost aan boord. Zij kent me alleen van de foto’s op mijn weblog. Lanna holt weg om haar vliegtuig naar Singapore te halen. En dan, om 13.23 uur, sta ik op het vasteland voor een verkenning van de omgeving. Ik probeer voor mijn zwager Erik Jan, die alles over de Platypus verzameld, nog iets nieuws voor zijn collectie te vinden (wordt een kinderboekje). Al gauw doemen de eerste souvenirwinkeltjes op waarin de goede Australische smaak wordt geëtaleerd: makkelijk in de hand liggende kangaroe scrotums met een kurkentrekker of flesopener, opengesperde alligatorbekjes als asbak, gelooide paddenhuidjes met rits als portemonneetje, kangaroepootjes als ruggenkrabbers, etc. Een straat verder speelt een met witte strepen beschilderde aborigines zijn didgerido. Je mag naast hem gefotografeerd worden. Vergelijkingen met Tahiti dringen zich op.

Drie straten verder, of ik het ruik: een archief. In een fluistersfeer worden genealogische bronnen geraadpleegd om het voorgeslacht te reconstrueren. Als aborigines heb je wel pech; heel ver kom je niet. Dat wordt helemaal duidelijk wanneer ik een aangrijpende fototentoonstelling bekijk die Stolen Generations als onderwerp heeft, het ontmantelen van de aboriginescultuur door tientallen jaren aboriginesbaby’s bij de ouders weg te halen om in blanke kindertehuizen christelijk opgevoed te worden. In 2007 heeft de Australische regering hiervoor haar verontschuldigingen aangeboden. Darwin had in 1853 al de indruk dat deze verjaagde mensen (er werd letterlijk jacht opgemaakt) misschien wel eens konden uitsterven. Ik zou zo een programma over de oorspronkelijke bewoners in Australië willen maken, maar morgen vlieg ik naar huis……..

[Omdat er geen internetverbinding was aan boord, post ik dit bericht bij thuiskomst 16/2. Na de Tahiti-uitzending van 28/2 kom ik nog even bij jullie terug]


Views: 100

Comment by Ko Sliggers on February 17, 2010 at 11:19am
Mooi 'slotstuk' Bert, wat hebben we toch een walgelijk soort arrogantie aan de dag gelegd t.o.v. onze 'medemens'. Al was dat woord toen niet relevant kennelijk en zelfs nu ook vaak niet. Gelukkig heeft Bruce Chatwin in zijn 'The Songlines' nog enig recht gedaan aan de bijzondere orale cultuur van de Aboriginals... een juweel tussen alle ellende in, alweer uit 1986 ja ...

Comment

You need to be a member of Teyler Net to add comments!

Join Teyler Net

© 2020   Created by H.Voogd.   Powered by

Badges  |  Report an Issue  |  Terms of Service

google30c3dae5c902f922.html